Bestuurders en hun verdiende loon!

Bestuurders en hun verdiende loon

Ik weet nog goed wat het antwoord van mijn vader was toen ik hem, als klein kind, eens vroeg wat hij verdiende. “Meer dan ik krijg,” was zijn korte maar veelzeggende antwoord. Hij voegde er maar wat graag aan toe dat hij best tevreden was met zijn Mercedes van een paar ton (maximaal belaadbaar gewicht). Mijn vader was dan ook een andere topbestuurder dan menigeen denkt, als ik zeg dat ik uit Wassenaar kom. Hij bestuurde vol trots bijna 25 jaar lang een bestelbus van eerst Van Gend en Loos, later DHL. Goh, wat moet ik vaak aan dat gesprek denken als het over de salarissen in de financiële sector gaat.

Wat verdient iemand van de Raad van Bestuur van ABN AMRO, die is aangetreden na de overname door de Nederlandse Staat en die sindsdien probeert uit alle macht er weer een goede bank van te maken, die zelfstandig kan opereren en misschien wel weer naar de beurs kan? Of een topman van Aegon die voor een derde van de beloning van zijn Amerikaanse voorganger het roer neemt en de Staat 1,1 miljard euro aan rente betaalde over de genoten steun. Volgens de politici die de rondetafel discussie met hen voerden op dinsdag 7 april jongstleden was het antwoord duidelijk: die verdienden een oorwassing en een lesje in ethiek. Een enkeling ging nog verder en beantwoordde de wil van de heren bankbestuurders om inzicht te geven in de problematiek met een tussen pek en veren verstopte retorische vraag. No love lost there!

Nu kan een keer goed in de spiegel kijken voor niemand kwaad. Ook voor de dames en heren politici overigens niet. Dat wreef Van Wijk van Aegon hen fijntjes in door erop te wijzen dat steeds strenger wordende governance regels de markt voor bestuurders van financiële instellingen verkrapt, met een opdrijvend effect op de salarissen. Datzelfde geldt voor het reduceren van bonussen: dat drijft het vaste salaris uiteraard ook op. Maar verder dan een gebakkelei over en weer over wat terecht was, wat verdiend is of zou zijn en verdiend zou moeten worden, kwam het niet.

Daarmee is een kans gemist om het te hebben over de echte grondslagen voor waardecreatie door de bestuurders. Niet de aandeelhouderswaarde (beurskoerzen en dividenden) of de bedrijfswaarde (korte termijn operationele winst) zou daarbij centraal moeten staan, maar juist de creatie van waarde voor de klanten en via die waardecreatie, voor de maatschappij als geheel. Merken klanten al iets van een dienstbare bank, die zich realiseert dat haar belangrijkste ‘asset’ het vertrouwen is? Dat zij een belangrijke motor is die onze economie kan schaden, maar juist ook kan doen opbloeien? Die innovatie kan stimuleren, maar ook maatschappelijk onwenselijke activiteiten kan afremmen? Die discussie, over de echte waardecreatie van de financiële sector, wordt eigenlijk nergens gevoerd. Het gaat weer plat over centen en sentiment.

Dat is extra jammer omdat de overheid hier nu juist wel een grote rol in heeft. Want de echte waardecreatie staat nu niet centraal in de bankensector, maar ook niet in het onderwijs, de zorg of de corporatiesector. In deze sectoren, waar de overheid zich als marktmaker heeft opgesteld, staat de klant stelselmatig buiten spel of op achterstand. Bestuurders zijn zo druk met het spel rond governance, compliance en risk management dat hele organisaties hun oog van de klant afkeren. Ze zijn intern bezig met de boel vastsjorren en dichttimmeren, terwijl de top zich bezig moet houden met verklaren en verantwoorden. Ondertussen zijn er alternatieve aanbieders, disrupters, die versnellen, ontregelen, verbinden en verbeteren. Het enige waar die partijen, de Ubers, AirBnB’s en anderen, tegenaan lopen is een overheid, die zo druk is het oude in stand te houden dat ze de nieuwe, vaak veel meer klantgedreven modellen frustreert en blokkeert.

Wat mij betreft kunnen bestuurders in veel sectoren, niet in de laatste plaats de publieke sector, nog een voorbeeld nemen aan mijn vader. Klanten kwamen altijd op de eerste plaats. Hij reed ze fluitend tegemoet en liet zich door geen obstakel weerhouden. Dienstbaar en daadkrachtig… een topbestuurder, die meer verdiende dan hij kreeg. En dat is misschien wel de goede verhouding!

Neem voor een inspirerend gesprek contact op met Rob Beltman (ROB@H3ROES.NL of 06 24 24 53 85).

 

Vul hieronder je e-mailadres in en ontvang onze maandelijkse nieuwsbrief.


Auteur(s)

Relevante berichten

Top