Gek van GELUK

We leven in bijzonder verwarrende tijden. Waar de ene helft van Nederland zijn geluk niet op kan en volop bezig is met zelfverwezenlijking en mindfulness, is de andere helft druk bezig zich een tweede of derde burn-out in te werken. Meestal zijn dat overigens ZZP-ers die genieten van hun vrijheid nu geen baas ze meer vertelt wat ze moeten doen, maar ze ook de hypotheek niet meer kunnen betalen. Of, zoals het Nationaal Salaris Onderzoek van Intermediair liet zien, zijn het ‘zelfsturende professionals’, die zich over de rooie werken en geen rem meer hebben.

Maatschappelijk gezien is er ook al geen touw meer aan vast te knopen. Begin december stonden de verdedigers van een vrolijk en onbezorgd kinderfeest met verbolgen gezichten en gebalde vuist klaar om de anti-racisten op te vangen die het gemunt hebben op een kleurling in on-Hollandse uitdossing. Ondertussen lijkt de ultieme doorbraak van het glazen plafond in zicht omdat mannen aan de top eindelijk het veld ruimen, natuurlijk omdat ze ge-named en ge-shamed worden in de #metoo maalstroom. Ook al zo’n ontwikkeling waarvan je niet weet of je er nu blij mee moet zijn of depressief van moet worden.

Een ‘slachtoffer’ van het aanrandings-exhibitionisme was natuurlijk niemand minder dan de fake-president van de US, House of Cards acteur Kevin Spacey. Daarentegen blijft de echte president, ondanks zijn eigen #metoo gedrag en zijn steun aan een van kindermisbruik verdachte senaatskandidaat, vrolijk zitten. Maar goed: terug naar Kevin. Of liever: naar de persoon die zijn plekje in heeft genomen. Niet in House of Cards, maar op het podium van Business Boost live in Ahoy eind november. Het ING-gesponsorde feestje ging natuurlijk door en bood nu ineens ruimte aan Google-topper en geluksprofeet Mo Gawdat. Mo heeft een boek geschreven, namelijk “De logica van geluk”. En dat boekt belooft niets meer en niets minder dan dat we onszelf gelukkig kunnen ‘managen’. Er is een formule voor geluk! Dat lijkt net zo gek als Joe Pine die ons vertelde dat we een authentiek merk konden worden, terwijl je dat gevoelsmatig zou moeten ‘zijn’. Maar goed…we geven het een kans!

Ik heb al eens een column geschreven over ‘happiness als merkessentie’ en het verschil tussen Coca Cola en Coolblue op dat gebied. Als voorvechter van klantgericht ondernemen kunnen bedrijven wat mij betreft niet genoeg doen om hun klanten echt blij en enthousiast te maken. Misschien zelfs wel gelukkig. Of is dat niet echt onze ‘corporate social responsibility’? Aan de andere kant gaan er steeds meer stemmen op om te stoppen met ‘gelukzoeken’. Om juist negativiteit te omarmen. Om al dat hyperige happiness-denken eens om te zetten in de acceptatie dat ons leven niet altijd pais en vree is, zoals Facebook ons doet geloven. Dat je eigenlijk altijd problemen zal hebben en geluk pas gevonden wordt als je die problemen recht in hun gezicht aankijkt en accepteert. Zo las ik van de zomer het boekje ‘the subtle art of not giving a fuck’, wat als je eenmaal door het confronterende taalgebruik heen bent eigenlijk heerlijk ontnuchterend werkt.

Zoek het zelf uit!
Ik weet het niet meer: moet ik nu doorzoeken tot ik gek word van geluk, of word ik juist door die zoektocht naar geluk vanzelf gek?! Tijd voor wat stille reflectie tijdens deze laatste dagen van het jaar, om volgend jaar maar eens de knoop door te hakken, of zoals we zeggen ‘cut the crap’. Wie ook niet helemaal zeker weet wat hij aanmoet met geluk, mag mee op ontdekkingsreis in het nieuwe jaar. Eén van onze eerste ‘cut the crap’ tours zal ons naar een stad in Nederland leiden waar we door de hype heen gaan prikken en zelf beslissen wat we ermee aan moeten.

Ben je nieuwsgierig of al direct geïnteresseerd? Laat het me weten via ROB@H3ROES.NL

Tot dan wens ik je vooral heel gelukkige feestdagen!

Rob

Auteur(s)
Top