Goed…maar niet perfect!

Menig goed doel zal het de komende maanden weer merken. Bijvoorbeeld aan de deur bij de collecte, wat altijd een prima moment is om even te peilen wat er vandaag leeft in de maatschappij. “Goedenavond, ik kom collecteren voor …”. “Ja, voor uw bankrekening in Panama, mevrouw, dat snap ik hoor!”. Dat hebben we alvast weer bereikt, met de vermelding van Solidaridad in dit dossier. De publieke opinie is nauwelijks nog te beïnvloeden, want voor nuance is geen tijd of ruimte. De kranten staan er toch ook bol van?! Dat we banken en grote zakenlui niet konden vertrouwen was helder, maar ook fondsenwervers kunnen er kennelijk wat van!

Ik moet u bekennen dat het ook mij eigenlijk niet zo gaat over de feiten. Of er nu wel of niet via een moeilijke constructie belasting is ontweken of zelfs ontdoken, maakt me echt niet zoveel uit. Wat me wel uitmaakt is dat voor heel veel mensen dit weer een argument zal zijn om niet te doneren. Als branche heb je van dit soort situaties last. Meer last dan andere branches. Messi en die meneer van de ABN AMRO die genoemd zijn, die worden aan een andere standaard afgemeten. En dat is op zich best vreemd.

Als ik mensen vraag welke appel de meeste plekjes heeft, de onbespoten, oorspronkelijke boomgaard-appel of de bijna op industriële wijze geproduceerde supermarkt-appel, dan weet iedereen het wel. De kromkommer, een initiatief van mensen die het zonde vonden dat alle niet ideaal rechte komkommers werden weggezet als onverkoopbaar, is een mooi symbool dat goed niet altijd perfect hoeft te zijn. Maar bij goede doelen is dit kennelijk nog niet geaccepteerd. Er wordt extreem veel aandacht gevestigd op salarissen van bestuurders (en ja…donateurs hebben een olifanten geheugen), dure panden (ook al huurt men ze goedkoop) en andere organisatiekosten. Een organisatie die duurzaamheid propageert, maar geen Led-lampen in het kantoor heeft of waarvan een medewerker in iets anders dan een Nissan Leaf voor komt rijden, is ongeloofwaardig.

In een webinar dat ik onlangs mocht geven samen met Pamala Wiepking (Erasmus Universiteit Rotterdam) hield zij een warm pleidooi om niet te letten op wat goede doelen kosten, maar op wat ze bereiken. Ik zou daaraan toe willen voegen om niet te veel te letten op hoe ze hun werk doen, maar blij te zijn dat ze hun werk doen. Doet een constructie om fondsen maximaal voor de organisatie beschikbaar te houden (en dus minder belasting af te dragen) iets af aan het werk van Solidaridad? Deed de zo veel bediscussieerde vergoeding van Alpe D’huZes echt wat af aan het fantastische werk dat deze organisatie in al die jaren had opgebouwd. Natuurlijk niet.

Als marketingmens zou ik zeggen: het is tijd om met elkaar een boodschap van een betere wereld, waar fondsenwervers volgens mij allemaal in geloven, met verve uit te dragen. Maar daarbij moet ook gezegd worden: beter…da’s dus niet perfect. Het zal altijd zo blijven dat organisaties die zich iedere dag inspannen voor een bepaald doel, op de één of andere manier ook fouten maken. Dat werken we zelfs in de hand als we ze niet de speelruimte geven om in de kwaliteit van de organisatie te investeren, om te innoveren en dus ook te experimenteren. Niet iedere euro kan raak zijn, niet iedere actie optimaal en nee, ook niet ieder mens zonder zonden. Er zullen, vanwege geschaad vertrouwen, vast aangescherpte codes, nieuw toezicht of misschien net als bij banken wel een heuse ‘eed’ komen. Nuttig voor het herstel van publiek vertrouwen, maar het neemt niet weg dat we moeten leren accepteren dat in onze zeer complexe wereld, die steeds transparanter wordt, we blij mogen zijn met mensen en organisaties die hun nek uitsteken om iets goeds te doen. Daar schieten we uiteindelijk meer mee op dan wanneer iedereen vooral niets fout probeert te doen.

Auteur(s)

Relevante berichten

Top