Participatie lessen van een hardleerse UvA

touwtrekken

Voor iedereen die iets heeft met klantgerichtheid en participatie is het volgen van de worsteling van de UvA om studenten meer inspraak te geven op het onderwijs en het beleid van de Universiteit een must. Hoe kan het zover komen dat een groep betrokken klanten zich zo genegeerd voelt dat zij tot een bezetting moesten overgaan om aandacht te krijgen? Hoe kan het dat de eerst volgende opening van het academisch jaar, er meteen gedoe is over de inbreng van de centrale studentenraad?

Op zich is het een leerzaam voorbeeld van ‘hoe niet om te gaan met participatie’. Sinds de bezetting van het Bungehuis was duidelijk dat de roep om meer inspraak en inzage in de financiën niet alleen vanuit de studenten gevoeld werd, maar dat ook de medewerkers van de UvA sympathie voor deze uitgangspunten koesterden. Geen onredelijke eisen: transparantie en invloed is wat patiënten in de gezondheidszorg willen, wat huurders bij corporaties verwachten en wat de overheid de burger belooft. Zelfs banken ontdekken dat ze aan deze roep gehoor moeten geven. Les 1: weiger, zeker als maatschappelijke instelling, nooit transparantie en invloed aan je klanten, ze hebben er recht op!

Het onvermogen van het toenmalige bestuur om hiermee om te gaan was bijna aandoenlijk. Vrij hilarisch was het woordenspel vorig jaar toen de UvA bij monde van haar bestuursvoorzitter zei dat zij de boodschap echt begrepen had. “We moeten de studenten het gevoel geven dat er naar ze geluisterd wordt.” Waarna de studenten het bestuur razendsnel van repliek dienden door aan te geven dat ze niet het gevoel wilden dat er naar hen geluisterd wordt, maar willen dat er daadwerkelijk naar hen geluisterd wordt. Les 2: probeer niet het gevoel van klanten te verwoorden, maar er echt aandacht aan te schenken en het te begrijpen. En kom met echte oplossingen, want de herhaalde gang naar de rechter heeft dan uiteindelijk het Bungehuis en het Maagdenhuis weer leeg gekregen, tot een oplossing heeft het niet kunnen leiden.

Uiteindelijk zei zowel de OR als de studentenraad het vertrouwen in het bestuur op. Een bestuur dat ruziet met haar klanten, omdat zij geen concrete stappen naar meer invloed en transparantie kan zetten. De kleine revolutie geslaagd. Tot de opening van dit academisch jaar, dan, waaruit blijkt dat het een pyrus-overwinning betrof en dat het DNA van de UvA nog steeds student-resistent is. De bijdrage van de centrale studentenraad wordt gekeurd en niet geschikt bevonden. Het gegeven paard wordt in de bek gekeken en mag haar gehinnik elders ten gehore brengen. De nog verse wond die in april leek afgedekt is in 1 klap weer open en het prille vertrouwen direct weer weg. Les 3: als je uitnodigt tot participatie, wees dan dankbaar dat men betrokkenheid toont en accepteer de bijdrage voor wat het is.

Sinds halverwege dit jaar heeft de UvA behalve een nieuwe bestuurder er ook een nieuwe bijzondere hoogleraar bij…een oude bekende van mij die zich over Content Marketing ontfermt. Hij kan het bestuur ongetwijfeld de vierde les uitleggen. Het is één van de ijzeren wetten van content marketing in het digitale tijdperk. Les 4: probeer iets ‘en plein publique’ te censureren of verbergen en je hebt een zeer grote kans dat het juist ‘viral’ gaat. Het gedicht, dat bij een normale gang van zaken binnen een besloten kring zou zijn opgevoerd, heeft nu al bijna 10.000 youtube views en is op Scribd al meer dan 6000 keer bekeken. Zo hebben studenten toch hun invloed en transparantie.

En om dat punt te bewijzen:

Nalezen kan hier op Scribd en bekijken van een de video kan hier op Youtube

Auteur(s)

Relevante berichten

Top